VERPLETTERD DOOR OPPERVLAKKIGHEID

Het zijn voor ons rustige tijden. No Nonsense Consultancy heeft niet zoveel vacatures in behandeling. Maar dat is een keuze.

In deze markt willen potentiële werkgevers, dat zijn dus onze potentiële opdrachtgevers, in zijn algemeenheid cv’s zien. Zelf uitzoeken en zelf beslissen. Een advies wordt soms zelfs als storend en misschien ook nog wel als “gezeur” ervaren. Iedereen weet het beter. Dat is het tijdsgewricht. Ook omdat men denkt dat er voldoende kandidaten zijn, “in deze tijd”.

Daar beginnen de misverstanden dus al. Het grote verschil tussen kwaliteit en kwantiteit. Maar een kandidaat is geen kandidaat, net zomin dat een auto een auto is. En doelgroepen van sollicitanten verschillen enorm. De methode van werving en vooral selectie zijn niet onderling uitwisselbaar. Desondanks wil men een stapeltje cv’s. Punt. Uit.

En dan die vreselijke leeftijdsdiscriminatie. Tegen mij hoeft men zich niet in te houden, dus die grens van 42, in het meest optimistische geval van 47, is dodelijk. Een echte showstopper.

Allemaal hetzelfde. En steeds weer dezelfde vooroordelen. En natuurlijk sowieso no cure/no pay. Als ik niet oppas, dan word ik, en met mij zeker ook Milia, verpletterd door de oppervlakkigheid van werken, die de markt ons steeds meer lijkt op te dringen. Daar gaan we dus niet in mee, en we prijzen ons gelukkig dat we dat frank en vrij kunnen communiceren.

Je doet het goed of je doet het niet. Zakelijkheid, een grote discretie en professionaliteit staan haaks op bulk. Snel even wat ceevees op de mail, of de analyse en kwaliteit van een afgewogen advies. Als alleen maar dat eerste en bijna niet meer dat andere wordt gevraagd, hebben wij dus geen werk. Dat vinden we niet erg. Veel vervelender is het om je in allerlei bochten te moeten wringen – tegen je gevoel in te werken, die voor ons zo essentiële zaken los te laten waar we al een kwart eeuw pal voor staan – om alleen maar tot de ontdekking te komen dat we daar niet gelukkig van worden. Wij zijn geen bureau van ‘hit & run’, en dat zal zo blijven.

Enkele tientallen bestaande opdrachtgevers delen die visie, door de jaren heen. Houden zo. En andere, voor ons mogelijk nieuwe organisaties die er net zo over denken: wees welkom, natuurlijk. Met veel plezier en betrokkenheid. Maar als u cv’s wilt in plaats van de enig juiste invulling van die zo belangrijke functie, dan zijn er honderden andere aanbieders die u heel graag willen helpen. Maar niet No Nonsense Consultancy.

Direct en vertrouwelijk reageren op dit stukje? –>> ton@nnc.nl

Ceevee
En wij maar denken dat werving en selectie mensenwerk is. Luisteren. Observeren. Joh, dat is iets van vroeger… Of toch niet?

4 gedachtes over “VERPLETTERD DOOR OPPERVLAKKIGHEID

  1. Het beeld dat je schetst past volgens mij ook prima bij de kandidaten die je wilt bemiddelen. Niet oppervlakkig of dertien in een dozijn, maar kwalitatief hoogwaardige persoonlijkheden, die passen in de openstaande functie en de organisatie.
    Die duidelijkheid maakt je gefocust en sterk in deze ‘crisismarkt’!!!

    Like

  2. Met oppervlakkigheid heeft het mijns inziens maar ten dele te maken, soms is het ook gewoon ouderwetse onzekerheid van de opdrachtgever die ook onder druk staat om resultaten te leveren, ondanks de crisis.
    Voorbeeldje: Voor de verkoper die mijn opdrachtgever zoekt wil hij eigenlijk helemaal geen stapeltje CV’s ontvangen, ook al vraagt hij daar fysiek wel om en zeker zit hij niet te wachten op ellenlange verslagen, maximaal een A4-tje en daarin kan de essentie overigens ook wel gezegd worden.
    Wat hij misschien bedoelt te willen ontvangen is een goed passend CV, een toelichting waarom ik als zijn adviseur vindt dat dit nu de ideale kandidaat voor zijn vacature is en een helder en duidelijk referentenverslag waarin beschreven is hoe zijn resultaten en houding in het verleden waren. Kortom: soms moet je wel eens door de vraag van de opdrachtgever heen prikken. Tenslotte heeft hij maar één kandidaat nodig, mits het de juiste is, en dat is nou precies de essentie van het vak van werving & selectie.

    Ik heb me al enkele jaren aangepast aan de (overigens onterechte) marktvraag naar no cure / no pay, maar eerlijk gezegd geeft dat ook wel een bepaalde druk om te presteren. Als je daarbij dan je kwaliteitsnorm laat vallen, wat veel bureaus doen, ben je mijns inziens terecht ten dode opgeschreven. Lever je ondanks no cure / no pay wel de gevraagde kwaliteit dan wordt je naar mijn ervaring ook daarnaar gewaardeerd.
    Ik zou uiteraard ook wel terug willen naar het dienstverleningsmodel echter dat gaat helaas niet lukken.
    Met oppervlakkigheid van werken heeft het verdienmodel mijns inziens weinig te maken. Ook met no cure / no pay hebben wij nu niet bepaald een bulkverwerking, noch van vacatures, noch van CV’s, noch van kandidaten-intakes, het blijft gewoon maatwerk.

    Leeftijdsdiscriminatie is ook bij ons een serieus probleem. Ook wij krijgen vacatures binnen met de opmerking: Hij mag beslist niet ouder dan 50 zijn. Nu ken ik mijn opdrachtgevers persoonlijk en goed (Zie hierboven) en dan bel ik ze op om te vragen waarom maximaal 50 is vereist.
    Standaard antwoord is dan vaak: 50 plussers zijn niet dynamisch genoeg, lopen technisch achter en zitten vastgeroest in oude werkmethoden. Mijn standaard tegenvraag opent vaak perspectieven bij mijn opdrachtgever en die luidt: Hoe oud bent u eigenlijk zelf als ik vragen mag ? (en daarmee natuurlijk impliciet: bent u dan ook niet dynamisch, achterlopend en vastgeroest). Soms lukt het me om de subjectiviteit te doorbreken en laatst heb ik daardoor een 62 jarige dynamische accountmanager geplaatst. Die ene die dan wel lukt, geeft me weer voldoende energie voor de komende maanden met teleurstellende leeftijdsdiscriminatie.
    Het is overigens een typisch Nederlands probleem: in België wordt in mijn ervaring “maturiteit” juist wel gewaardeerd en op Aruba kreeg een kandidaat met grijze haren de opmerking dat grijze haren juist respect afdwingen.

    Like

  3. @Bernie. Zeer bedankt voor je reactie, enige discussie onder vakgenoten kan geen kwaad. En mede daarom heb ik ook voor deze vorm gekozen.

    Die druk bij de opdrachtgever is er overigens altijd al geweest, want iedereen moet altijd en overal “scoren”. Niks nieuws onder de zon, en dat is ook niet erg of zoiets. Maar voorheen wist iedereen dat er “geen mensen” waren, en nu denkt men toch vaak dat dat anders is. Wat dus niet het geval is. Het is zelfs eerder ‘integendeel’, dat is een belangrijk punt dat ik wil maken. Het grote verschil tussen de steeds schaarser wordende briljantjes en de sterk groeiende bulk van solliciteer-maar-raak.

    Veel en vaak gehoord: “Uit één kandidaat kan ik niet kiezen”. Dat geldt ook al jaren, maar voorheen wist men zelf ook wel dat dat in de kern onzin is, zoals je zegt: goed is goed. Maar nu is mijn ervaring dat men echt denkt dat er ruime keuze is, en dat men aan dat idee-fixe vasthoudt. Want ondertussen stromen de ceevees van andere dienstverleners ruimschoots binnen. Of men ziet de databases van vacaturesites, waarop je wordt doodgegooid met cv’s van Jan en alleman. “Zie je wel”, is dan de gedachte die zich – overigens begrijpelijkerwijs – opdringt aan de andere kant van de tafel. Zoals ook te lezen valt elders op deze site: er worden in dit land honderdduizenden cv’s per dag rondgepompt. Daar blijf ik verre van, op elk terrein. En dat heeft niets met aanpassingsvermogen te maken.

    No cure/no pay=no way bij NNC.

    Tot besluit over die glasharde discriminatie. Ook ik ken mijn opdrachtgevers goed, en sommigen zelfs zeer goed. Tot voor, pak weg, een jaar of twee geleden, had ik bepaaldelijk dezelfde positieve ervaringen op dit gebied als jij. Uitzonderingen die de regel bevestigen, je sterk maken voor die hartstikke goeie kandidaat die dan toch wordt geplaatst op zijn 57ste. Dan kun je weer even… Maar jammergenoeg lukt mij dat nu niet meer, eerlijk gezegd. Ondanks de Relatie (waarbij ik dan maar weer denk aan die tientallen, of misschien ooit ook wel honderden cv’s die men, gevraagd en/of ongevraagd in de mailbox heeft). Dat zorgt voor ruis. Als je dus steeds tegen die muur oploopt, dan omzeil je hem op een gegeven moment. Dan maar niet, in alle opzichten doodzonde, maar met de slotopmerking dat ik niet zoveel op Aruba doe :-).

    Like

Wat vindt u eigenlijk zelf? (Niet bedoeld voor sollicitaties.)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s