KUNSTJE DOEN?

De berichten op mijn sites worden goed gelezen. Soms zelfs heel goed, en dan heb ik het over 100 tot 150 unieke bezoekers op een dag. Dat geldt vooral voor de persoonlijke blogs van Ton Westphal, maar ook de activiteiten rond werving en selectie en natuurlijk mediation op deze site worden goed gelezen, gevolgd en becommentarieerd.

De aard van onze activiteiten neemt met zich mee, dat daar niet zo vaak in de openbaarheid op wordt gereageerd. Het verloop van je carrière, en de problemen daaromheen, is vaak vertrouwelijk. En ligt bijna altijd heel gevoelig, ook naar collega’s en management. No Nonsense Consultancy respecteert dat voor meer dan 100%, natuurlijk.

Soms ontvangt NNC reacties, die de tijdgeest meer dan uitstekend weten te vangen. Met name de schrijnende leeftijdsdiscriminatie is onvoorstelbaar in omvang. Of het onbenul aan de andere kant van de sollicitatietafel, dus bij degene die de werkgever moet vertegenwoordigen. Vaak prima bedrijven, in naam, omvang en reputatie, maar met werkelijk niets meer, of beter, dan een sukkel die de sollicitaties moet behandelen. Daardoor wordt de sollicitant mishandeld. En zo wordt her en der behoorlijk aan die reputaties geknaagd, dag na dag na dag….

Zo kreeg ik vorige week onderstaande (en uitgebreide) reactie in mijn mailbox. Hij is van een kandidaat die ik redelijk goed ken. Zakelijk, een manager, HBO, prima palmares. Maar wel 53 jaar. Tot mijn verrassing is hij al maanden zonder werk. Omdat ik met veel van “mijn” kandidaten contact houd, zond hij mij onderstaande hartenkreet. Want ook deze man is niet van beton.

Dag Ton,

Bedankt voor je reactie. Klopt, ik heb nog steeds geen vaste baan. Na ruim 1½ jaar en ca. 245 brieven later ben ik nog steeds zoekende. Ik ben ongeveer tien keer op gesprek geweest, wat bijna iedere keer uitmondde in een bak frustratie.

De eerste keer werd ik uitgenodigd bij een recruiter die een baan had voor mij. Hij zag mijn cv en zei letterlijk: “Dit is een job die je op het lijf geschreven is”. Een plantmanager bij een wit- en bruingoed recycling. Helaas werd ik daar afgewezen omdat ik niet in het profiel paste, er was geen 100% match…????? Achteraf heb ik de man nog gesproken en kwam de aap uit de mouw, ik was schijnbaar te oud. Hij heeft dit altijd ontkend, maar uiteindelijk bleek toch dat zijn de opdrachtgever die mening was toegedaan. Daar moet je het dus maar mee doen. Einde verhaal.

De tweede keer dat ik werd uitgenodigd was bij een bedrijf, dus de werkgever zelf, waar ik een leuk gesprek heb gehad. Ze hebben mij toen uitgenodigd voor een tweede gesprek op maandag en vroegen mij op de vrijdag of ik wat vragen wilde beantwoorden voor hen, schriftelijk. Ik ben het gehele weekend bezig geweest. Ik heb een complete rapportage moeten maken met allerlei aanbevelingen. Eind van het liedje was dat ze zich toch niet konden vinden in de ideeën. OK, kan, maar wie schetst mijn verbazing toen ik een aantal weken later diezelfde vacature tegenkwam, met mijn adviezen zowat één-op-één vertaald naar de organisatiestructuur! Zuur, maar toch fijn voor mijn zelfvertrouwen dat ik het wel bij het rechte eind had m.b.t. hun organogram.

Een ander gesprek dat ik had, liep wat uit de hand toen de HR-dame in kwestie begon over mijn WW-uitkering. Zij beweerde bij hoog bij laag dat ik 70% kreeg uitgekeerd. Ik heb toen aangegeven dat dit deels waar was, maar dat de WW-uitkering gemaximeerd is en dat ik (dus) maar een bepaald maximum krijg van mijn laatstverdiende salaris. Ik heb ook aangegeven, dat de baan waarop ik had gesolliciteerd enerzijds leuk, interessant en uitdagend was, maar dat ik anderzijds ook natuurlijk graag van die WW-uitkering af wilde. Deze baan betekende voor mij evenzeer een financiële prikkel. Daarop kreeg ik als antwoord: “Moet u luisteren meneer, wij zijn geen sociale instelling en ik voel mij totaal niet geroepen om mensen daarom uit de WW te halen!”  Natuurlijk niet, u moet zoeken naar de juiste persoon, antwoordde ik.

Nou, vervolgens braakte zij een hoop onzin uit over mensen met een WW-uitkering. Ik was blij dat ik daar uiteindelijk weg was. Overigens was dit geen kleine organisatie. Twee weken later werd ik tegen elf uur ’s avonds gebeld. Ik kreeg ik een venijnige dame aan de lijn die mij vertelde dat ik niet in aanmerking kwam voor de baan. Gelukkig maar.

Mijn laatste wapenfeit was dat ik werd uitgenodigd en dat het hoofd van de afdeling al begon, alvorens ik mijzelf had voorgesteld, met de mededeling dat hij sowieso twijfels had om mij uit te nodigen. Hij had dat alleen maar gedaan omdat de afdeling P&O dit wilde. Voor mij dus de uitdaging om het tegendeel te bewijzen… Na een half uur begon de man als volgt: “Weet u, meneer, u bent van een generatie, een oude laag, die alleen maar lineair kan denken en waarbij vroeger boven en onder de tafel geschoven werd”. Ik heb het gesprek zelf maar netjes gestopt.

Mijn overige sollicitatiegesprekken zijn doorgaans prima en netjes verlopen, maar waren voor functies waarvoor ik volgens hen “overgekwalificeerd” was. Helaas kon ik hen niet overtuigen dat ik graag een stapje terug wilde doen.

Ook mijn relaties laten mij langzamerhand, jammergenoeg zakken. Zij zijn zelf blij dat ze nog een baan hebben.

Bij bepaalde afwijzingen bel ik even met de vraag waarom ik het niet ben geworden. Ja, dan ben ik het net niet…. Als ik dan doorvraag dan merk ik dat de P&O’er mij lastig gaat vinden en dan stop ik het gesprek maar.

Ik merk zelf heel duidelijk, en met mij zo vele anderen, dat de generatie 50 en ouder totaal is afgeschreven. Wij kunnen ook niet meer solliciteren, zo zegt het UWV. Dus heb ik daar zelfs een cursus in moeten volgen. We moeten ‘elevator pitches’ maken en videopresentaties, de jonge vlotte babbelaar uithangen. Alsof andere (jongere) sollicitanten dit ineens allemaal aan het doen zijn. Wij, 50+, moeten plotseling turbotaal gaan uitslaan etc.


 

Tot zover deze werkelijk zeer gemotiveerde en goed inzetbare kandidaat (zo weet ik uit ervaring). Zo zijn er een paar honderdduizend. Alleen, willen de mensen aan de poorten van de werkgevers – dat zijn die HR-dames en zo -, inclusief het UWV nu een kunstje zien, horen wat je wilt horen en zien wat je wilt zien, of gaat het om kennis, knowhow en inzetbaarheid? De vraag stellen is hem ook hier beantwoorden. Shocking. Het gratis advies van No Nonsense Consultancy luidt: ondernemers, afdelingshoofden en General Managers, zet nu eindelijk eens je beste mensen op het vraagstuk van de instroom. Dat zijn de professionals die het verschil kunnen maken, die weten hoe het leven in elkaar zit. Want slechte recruiters, al dan niet corporate of als externe dienstverlener, zijn verantwoordelijk voor slecht personeel. Oud is geen goud, maar jong betekent ook niet altijd dat we kunnen juichen. Zeker niet, zelfs. Dus stap af van die dogma’s, alstublieft.

Kunstjes doen als senior
Wie het kunstje het beste uitvoert, die wint. Dat is dagelijkse praktijk binnen veel organisaties.

Een gedachte over “KUNSTJE DOEN?

  1. Ja, de jonkies lopen toch niet tegen veertig deuren tegelijk op, toch? Nou, ook tijdens mijn werkzaamheden zie ik in de praktijk helaas het tegenovergestelde. En dat komt voor in alle lagen van het bedrijf. Mijn taak is dan ook vaak de manager “in spe” eerst zelf op de pijnbank leggen, om aan te geven hoe de vervelende situatie nu eigenlijk is ontstaan. Daardoor mis ik menige opdracht, maar eerlijkheid duurt het langst, inclusief ervaring en kennis. Dus onderken je eigen zwakheden en herken de kracht van de ander, ongeacht leeftijd, afkomst etc. Dus Ton, de spijker ………….
    Succes Ton, en blijf graag op deze duidelijke wijze de zaken belichten.
    Met vriendelijke groet,
    Karel

    Like

Wat vindt u eigenlijk zelf? (Niet bedoeld voor sollicitaties.)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s