HANDJE GEVEN!

Op managersonline.nl staat een leuk verhaal van Frank van Marwijk, over cultuur en achtergrond van het handenschudden. Hoe actueel kan zo’n onderwerp zijn?

Van Marwijk diept het buitengewoon uit. Hij gaat niet alleen terug naar oertijden, maar slaat er ook oude culturen op na. Zowel in het verre buitenland als nationaal. Ook de huidige tijd passeert de revue, natuurlijk, en dan vooral de mening van medici in relatie tot de hygiënische aspecten.

In mijn eigen niet-medische praktijk, is het vaak voorgekomen dat mijn bezoek bij het afscheid nog even naar het toilet moest. Natuurlijk, ik wacht wel even bij de deur. Dan nemen we daarna afscheid. En in bijna alle gevallen schudde ik dan de hand van iemand (man of vrouw, dat maakt echt niet uit zo heb ik ervaren) die rechtstreeks van het toilet afkwam, maar zijn of haar handen niet had gewassen. Dat kon ik horen – je kunt dat fonteintje goed horen stromen – en na het vertrek als ik dat wenste (maar dat wilde ik nooit) zien op diezelfde bedrijfs-wc. Dat fonteintje wordt nooit gebruikt, de handdoekjes hoeven we nooit aan te vullen en de zeep is voor eeuwig. (Zelf ‘ga’ ik altijd – u had dat natuurlijk al wel begrepen – op mijn privétoilet, een deur verder.)

Opmerkelijk, of toch niet. Uit alle onderzoeken, ook nu weer, blijken Nederlanders over het algemeen een vies volkje te vormen, dat het met ‘de hygiëne’ niet zo nauw neemt. Het RIVM meldt dezer dagen dat “we” onze handen niet meer zo zorgvuldig en al helemaal niet meer zo vaak wassen. De Nederlanders vallen terug in oude gewoonten 😦 .

Dus, Frank, laten we dat handenschudden maar afschaffen. Ik kies dan voor de oosterse methode, een kort maar vriendelijk knikje, of een buiginkje, en in beide gevallen met de hand op het hart. Schoon, respectvol, veelzeggend.

Even terug naar Van Marwijk:

In oosterse landen zoals Japan is het gebruikelijk om te buigen in verschillende gradaties. Japanners geven elkaar bij het begroeten geen hand. Zij maken een buiging, waarbij er heel exact gekeken wordt dat de laagste in rang ook de diepste buiging maakt als uiting van eerbied en ontzag. In India is het hindoestaanse gebaar namasté een gebruikelijke manier om te groeten. Ook in islamitische culturen is de handdruk niet de gevestigde manier om te groeten. In plaats daarvan geeft men een knikje of korte buiging, waarbij de hand op het hart wordt gehouden als teken van respect.

 

De handdruk als groet ontstond pas rond 1700. De leden van de religieuze sekte De Quakers in Engeland weigerden in die tijd hun hoed af te nemen voor meerderen en introduceerden daarvoor in de plaats de handdruk om te groeten. De handdruk werd dan gezien als de bevestiging van de onderlinge band tussen de leden. De Quakers populariseerden de handdruk in Engeland en daarna in de rest van Europa.

 

De Amerikaanse epidemioloog Anthony Fauci, die advies geeft aan het Witte Huis, meent dat we er  verstandig aan doen om de handdruk ook na de coronacrisis blijvend af te schaffen. Dat zou de kans op een grote influenza-uitbraak in de toekomst drastisch terugdringen. Veel medici in Nederland zijn het daar mee eens.

Je hoed afnemen als teken van begroeting en/of respect, is ook al lang niet meer aan de orde. Volgt het handenschudden? (Photo by Isaac Ibbott on Unsplash)

Wat vindt u eigenlijk zelf? (Niet bedoeld voor sollicitaties.)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.