EERLIJK IS EERLIJK

Je hangt een camera op, en dan kun je dus heel gemakkelijk aantonen, dan wel bewijzen dat er strafbare feiten worden gepleegd. De werkelijkheid is weerbarstiger.

Ik neem u even mee naar deze parfumerie, ergens in Noord-Holland. De zaak zal wel onderdeel zijn van een grotere organisatie, want ze hebben het daar keurig voor elkaar. Oftewel: er liggen schriftelijke regels vast, die ook en duidelijk bekend zijn bij de medewerkers. Er is een sanctiebeleid. Dat er camera’s actief zijn, soms zelfs in het verborgene, is ook als zodanig bekend. Daarbij wordt ook nog eens een toelichting verschaft over het hoe en waarom. Klare zaak dus. Ik zeg: goed geregeld.

Maar, de rechter kan er toch anders tegenaan kijken.

Zelfs additionele bewijsvoering via een recherchebureau, waarvan hier sprake is, telt dan niet meer mee.

Het gaat om twee medewerkers, de filiaalleidster en een verkoopster. De eerste bekent. Haar mea culpa leidt tot een vertrekregeling. Maar de verkoopster zet haar (hoge?) hakken in het zand. Ze verafschuwt haar werkgever en wil er niets meer mee te maken hebben. Maar eerst wil ze ‘even vangen’. En hup, daar komen de eisen:

  • achterstallig loon en vakantiegeld,
  • een transitievergoeding,
  • uitbetaling van niet-genoten verlofuren,
  • een vergoeding van ruim EUR 2.000,- wegens onregelmatige opzegging,
  • een billijke vergoeding van EUR 8.500,- voor onrechtmatig ontslag op staande voet.

Kassa.

Terwijl de camerabeelden aantonen dat ze testers uit een mand pakt, een dure mascara achterover drukt en ook nog eens een briefje van vijf euro uit de kassa snaait, is de Edelachtbare niet onder de indruk van deze vergrijpen. De verkoopster heeft, ongetwijfeld ingefluisterd door haar advocaat, voor alles wel een verhaal klaar. Want die dure mascara was toch gewoon een afgedankte tester? Tja, dat verhaal vertelt die camera natuurlijk niet.

Haar ontslag is dus niet rechtsgeldig gegeven.

Hatseflats, de werkgever wordt veroordeeld. Tot het betalen van achterstallig salaris, het vakantiegeld, de niet-genoten verlofuren en de transitievergoeding. Ook heeft de werknemer recht op de vergoeding voor onregelmatig ontslag.

Toch is de werkgever niet helemaal de sjaak. De billijke vergoeding wordt verlaagd tot “nihil”. De kantonrechter vindt namelijk ook dat de werknemer het kennelijk niet zo nauw heeft genomen met alle opgestelde regels. Ze kon weten dat ze daarom zorgvuldiger moest omspringen met onder andere die zogenaamde testers en het ‘retourenbeleid’.

Bovendien werken de huidige arbeidsmarktomstandigheden mee: die verkoopster heeft toch zo een andere baan. In juridische termen: werknemer wordt niet onoverkomelijk zwaar getroffen door het ontslag.

Zij heeft inmiddels een WW-uitkering.

Het hele verhaal is na te lezen op de openbare sites van de Rechtspraak.

Als je dit liever op een goede manier samen uitvecht, dus zonder naar de rechter te gaan en in de publiciteit te komen, dan is mediation de oplossing. No Nonsense Mediation doet dat op een no-nonsense manier.

Wat vindt u eigenlijk zelf? (Niet bedoeld voor sollicitaties.)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.